Mehmet
@MehmetArslan1
9 gün önce o anı yaşayan ben miydim? Sisli, uzak bir kabus gibi aklıma gelenler. Beynim, hafızam o yaşadıklarımı reddediyor sanki. O esnada yaşadıklarım, hissettiklerim şu an bir zamanlar izlediğim korku filmlerinden bir kesit gibi. On gündür yaşadıklarıma inanamıyorum. İ-na-na-mı-yo-rum. O günden bana kalan ağlama nöbetleri, yataktan titreyerek uyanmalar, sinir harpleri, büyük bir korku ve çaresizlik duygusu… Bununla nasıl baş edebileceğim, bu hisleri nasıl atlatacağım bilmiyorum. Atlatabilecek miyim ki? Onu da bilmiyorum…
Mehmet
İnanki yıldız geçecek izi kalcak ama geccek ailen için ayakta durcaksin anlatma kimseye sadece mucadeleni ettki hesap sor bunu yaşatan sizi yalnız bırakan kardan güçlüsün atlatacaksi. Eminim kalbim seninle
Reklam
Sağım ama iyi değilim:(Deprem
6 Şubat 2023, gece 4.17, şiddetli bir sarsıntıyla yataktan fırladım. İlk aklıma gelen çocuklardı. Odalarına gidip yataklarından onları nasıl alıp yere attım, üstlerine kapandım bilmiyorum. Bekledim, bekledim, bitsin diye bekledim. Ama boşuna beklemişim. Eşyalar hiç durmadan devrilmeye başlayınca bitti, dedim, buraya kadarmış her şey. 12 kat üstümüze çökecek ve bize ulaşılamayacak. Annemler, dedim sonra. Onların binaları eski, anne anne diye ağlayarak, onları bir daha göremeyeceğimi bilerek depremin bitmesini bekledim. Bittiği an çocuklardan başka hiçbir şey almadan çıktık dışarı. Telefon yok, üstümüzde pijama dışında bir şey yok, ev anahtarı, para kartlar, hiçbir şey yok. Yağmur yağıyor üzerimize. Telefon olmadığı için annemleri arayamıyorum, ben orada yağmur üstüme yağarken kardeşim için annem için ağlarken çocuklarım teselli etti. Üzülme anne, dedi 4 yaşında olmayan kızım. Ev bir daha sallanmayacak, tamir edecekler, iyi olacak, dedi yanağımı sürekli okşarken. Arabaya binebildik neyse ki. Ama deprem hiç durmadı, sürekli, sürekli… Her biri güya artçı ama değil. Hala babamları bilmiyorum. Ardından babamla konuşabildim. Birbirimizi duyamıyoruz çünkü telefon çekmiyor. Babama asla bağırmadım şimdiye kadar. Biz iyiyiz, dedi ama emin olamıyorum annemin sesini duymadan. Kaç kez “annemi ver baba, onun sesini duyacağım” diye ağlayarak sinirle bağırdım bilmiyorum. Onun sesini duyduğumda , kardeşimin, minicik yeğenlerimin iyi olduğunu duyduğumda az da olsa sakinleşebildim. Yanlarına gidemedim çünkü benzin yok, para yok, lanet olası hiçbir şey yok. Sonrasında bir şekilde para bulabildik. Bu sefer de 5 saat benzin alabilmek için sıra bekledik. 5 saat!! Onu beklerken ikinci büyük deprem. Ama artık duyarsızlaşmaya başladım sanırım, hissizleşmek böyle bir şeymiş. Hiçbir şey
Mehmet
Sen güçlü bir kadınsin ve iyi bir anne yasadiklarin çok zor şeyler anlıyorum Gölcük depremini yaşadım zaman herşeyi unutturuyor yalnız birkilmak sahip çıkılmamqk kahrefiyor sadece devletin tarafından herkes kendi işini yapsa az hasarla atlatiirdi eminim wrtik insan kendi vatanında iş yapmak değil gelmek bile istemiyor böyle şerefsizler yyzunden mzlegimin adını kirleten paranın esiri olan insanlardan nefret ediyorum sabırlı olacaksin ve güçlü zaten sunuda soyleyim mecbursun başka çaren de olmuyor yıldız tekrar geçmiş olsun
Eskiden derdim ki; insanın başına gelebilecek en kötü şey bir gün yapayalnız kalmasıdır. Öğrendim ki; hayatta insanın başına gelebilecek en kötü şey yapayalnız hissetmesine neden olan insanlarla yaşamasıdır.
Johann Wolfgang Von Goethe
Johann Wolfgang Von GoetheMehmet
Yalnızlık insana bilmediklerini öğretir.