Mehmet Kuloğlu
@MehmetKuloglu
𝒴𝒶𝓏𝒶𝓇 - 𝒶𝓀𝓉𝒾𝓋𝒾𝓈𝓉
ʟɪ̇ʟɪ̇ᴛʜ: ᴍᴇᴋᴛᴜᴘʟᴀʀ²⁰²⁵
ʀᴏᴛʜɪ̇ʟᴅᴀ²⁰²¹
ᴇᴅᴅᴇʀɢɪ̇.ᴄᴏᴍ ᴷᵘʳᵘᶜᵘ
İçimde, seni ısrarla içime çeken birşeyler var.
Aşk değil, daha beter.
Ölümün soğuk ürpertisi bir yel gibi dolanır göğüs kafesimde.
Birşeyler var seni içime çeken
Ölsem, of demem.
Bir masal anlatırsam sarılır mısın yaralarıma;
İyi gelir misin hatırlamaktan korktuğum ne varsa.
Işığınla arayıp bulur musun yüreğime cüzzam gibi işlemiş kırgınlıkları?
Koparıp atar mısın kabuklarını yaralarımın?
Tırnakların keskindir bilirim, parçalar mısın içimi örten kara çarşafı?
Kırar mısın yumurtalarını içime yavrulayarak büyüyen kederin.
Kalbime evim der misin?
Bugün kuyruklu bir yıldıza tutundum, süzülüyorum gökyüzünde
Sarılmak gibi dizinde, yutkunmak genzimi, yürümek ayak izlerinde.
Lilith, saçlarının omuzlarına uzanan yerlerine tutunuyorum, yaşamak için.
Boynundan beline Mezopotamya kokuyorsun hala.
Yalnızlığın en kötü yanı; elinin uzanamadığı, kaşıyan yerlerini kaşıyacak birinin olmamasıdır.
"Eğer rahmim olsaydı, seni yeniden doğururdum"
Yeniden doğmak, kanat çırpmak zorunda kalmamak, bir yere yetişmek için koşmamak, duymamak istemediğin sesleri, görmemek istemediğin şeyleri.
Doğmak, yeninden değil.
Hiç gelmemiş gibi, daha öncesi yokmuş gibi.
Kök salmak, bir zeytin ağacı gibi ilk andan son an'a hep verimli, sonsuz ve sınırsız...
Eğer bir rahmim olsaydı, seni yeniden doğururdum.
Ellerimle besler seni, saçlarını tarayarak uzatırdım.
Severdim, ruhunu görürdüm.
Kalbinin ritmiyle melodiler yaratıp, ay ışığında dans ederdik.
Mehmet Kuloğlu
Mehmet Kuloğlu