Mehmet Kuloğlu
@MehmetKuloglu
𝒴𝒶𝓏𝒶𝓇 - 𝒶𝓀𝓉𝒾𝓋𝒾𝓈𝓉
ʟɪ̇ʟɪ̇ᴛʜ: ᴍᴇᴋᴛᴜᴘʟᴀʀ²⁰²⁵
ʀᴏᴛʜɪ̇ʟᴅᴀ²⁰²¹
ᴇᴅᴅᴇʀɢɪ̇.ᴄᴏᴍ ᴷᵘʳᵘᶜᵘ
Biliyorsun, hala birine âşık olabilirim.
Sana hiç benzemeyen çocuklarım olur.
Adının hiç anılmadığı bir hayat kurarım.
Hayalimdeki yuzünü eskitir zaman...
Biliyorsun, herkes bir yolunu bulup tamamlanır aslında.
Herkes unutur...
Babanın cüzdanından çaldığın paralar gibidir bazı şeyler, belli oluncaya kadar devam edilir...
Biliyorsun, unutabilirim.
Zaten ben kimleri unuttum.
Onlardan biri olur, hayatımın en kullanılmayan yerine kaldırılır suretin.
Tozlanırsın, üzerin örtülur...
Biliyorsun, seni sevdim.
Bir gün kör olsaydın da severdim.
Ellerin olmasaydı mesela...
Ellerin olmasaydı sen bile kendini sevmezdin oysa...
Biliyorsun, kimsenin tek bir seçeneği yok bu hayatta.
Hala seni bana unutturacak insanlar tanıyabilirim.
Başka bir ses kazınır kulaklarıma...
Biliyorsun, herkesin kendini kurtaracak bir bahanesi var aslında.
Oysa, ölene kadar sevebilirdim seni, eğer biraz yardım etseydin bana...
Geriye kalan ?1000Kitap
Fikirleri senin için herkesinkinden daha önemli olan bir arkadaşın yok mu?
• Hayır.
- Neyse, günü geldiğinde o da olur. Tabii eğer şansın yaver giderse. Az buçuk çekindiği bir arkadaşı olmalı insanın.
• Niye?
- Çünkü bu, hayatında sana gerçekten meydan okuyan, seni bir şekilde, en çok korktuğun yol hangisi olursa olsun, daha iyi olmaya zorlayan birinin olacağı anlamına gelir. Seni sorumlu tutacak şey onların onayıdır.
Peki, ama bu gerçekten doğru mu?
Babamı ele alalım. Babamın daha iyi olmasını istememiştim hiç. Eğitimli, özgün fikirli ya da akıllı olması değildi mesele.
Babamdan yapmasını istediğim şey… neydi?
Benimle aynı fikirde olması, benim yanımda olması. Nihayetinde varlığıma hayranlık duyacak, saygı gösterecek birisini bulmaktı amacım her zaman. Hemen herkesin istediği şey de buydu. Onun tarif ettiği arkadaş türü, senin daha çok kendin olmanı isteyen biriydi. Oysa babam için tam tersi geçerliydi. O beni hiç düşünmeyen bir şeye indirgemek istemişti.
Kimsenin öldükten sonra arkalarında bir şey bırakma isteğini anlayamıyordum. Bazıları kimi zaman öldüklerinde nasıl hatırlanacaklarından, arkalarında neler bırakacaklarından konuşup dururlardı. Aralarından sadece birkaçı arkalarında yeterince bir şeyler bıraktıkları hissiyatını taşır, ancak bıraktıkları şeylerinde fazlasıyla karmaşık olduğunu düşünürlerdi. Onları kim hatırlayacaktı ve onlar hakkında ne hatırlayacaklardı?
“Bir çocuğum olmuş olsaydı, o zaman ardımda bir şeyler bırakıyormuşum gibi, dünyaya izimi bırakıyormuşum gibi hissederdim.” diye yakınırdı bir arkadaşım.
Bu ifadeyle neyi kastettiğini biliyordum fakat onun bu ifadenin doğasında var olan varsayımları bir türlü göremiyor oluşuna şaşırıyordum.
Çocuk sahibi olmak nasıl oluyor da bir şeylerin garantisi olabiliyor?
Ya çocuğun seni sevmezse?
Ya çocuğun