Bize düşen medeniyetin zorlamaları karşısında
bir ayıklamayı başarabilmek olmalıdır. İnsan olarak
bizleri tabii hasletlerimizden uzaklaştıracak, bizi
tağutlara bağlayacak medeniyet verilerini reddetmek, buna karşılık insanın kendini daha sahici
hissetmesi, ilâhi olanla bağını kuvvetlendirebilmesi
için kolaylık sağlayıcı insan değerlerini benimsemek
dün olduğu gibi bugün de yaşayışımızın temel
doğrultusunu teşkil etmelidir.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Evet, biz müslümanlar günden güne İslâmi olan
bir hayatı kurmak istiyoruz. Ama bu hayat bir "devrim" gölgesinde avuntu aramak değil, hergün kurmaya çabaladığımız yeni bir anlamın zenginleştirdiği hayattır.
Er MeydanıDoğruluk
Öyleyse, bir söz, bir yargı lâfzen hiçbir değişikliğe uğramadığı halde bir kimsenin ağzında doğru,
ötekinin ağzında yanlış mı olmaktadır? Kesinlikle
evet. Demek ki bir sözün doğru olması, bir yargının
değerli olması doğrudan doğruya o sözü söyleyenin
değerli ve doğru olmasıyla bağlantılıdır. Bir kimse
söylediği sözün bekçiliğini yapamıyor, yahut kasten
yapmıyorsa, bu sözün değerlendirilmesi "mücerret"
esaslar doğrultusunda yapılamaz. Sözün doğruluğu,
yanlışlığı sözün kendisinde değil, o sözün hangi
ağızdan çıktığındadır. Doğru söylemek diye bir
meselemiz varsa, söylediğimiz bu sözlerin eri olmak diye bir meselemiz de vardır.
Hayat tecrübemizin bizde kendimize mahsus bir
mevcudiyet oluşturduğunu hissediyoruz. Hayat bizim hayatımız, gövdemiz de ruhumuz da bizim, lâkin yinede bilgimizin nerede olduğunu anlayamıyoruz. Kendi hayatımızın bile kendi içimizde son
bulmadığını anlayabiliyoruz. "Ben" dediğimiz şeyin
yerini tesbitte karşılaştığımız zorluk "anlam"a yaklaştığımızın bir işaretidir.
Öz karşısında her söz lafügüzaftır.
Modern diller, yani bugünkü insanların kullandıkları her türlü lisan boş kalıplardan ibarettir.
Dil aracılığıyla bir çok şey söylenebilir, ama dilin
kendisi bu söylenen şeylerin yerini tutmaz; çünkü
artık lisan insanın hariçte bulunan bir vasıtasıdır.
Gerçekte dil özde bulunan bir çok şeye atıfta bulunur, yine de "öz"ü söyleyemez.