Bir alemdesin, düşünüyorsun;
Bir deniz kokusu sarmışken içini,
Parmakların;
Bir nefes daha zehirlenemediğin izmaritlerden yanarken.
Ve nahoş bira kokulu kadınlar salınırken etrafından;
Uzanırsın, altında kumlar,
Vuruyorken ruhunun en yüksek tepesine dalgalar...
Yalnızsın, olabilidiğince yalnız.
Aslında deniz kadar kalabalıksın!
Gece bir karabasan gibi çöktüğünde,
Kendi dünyanın yüreğine indiğinde,
Kendi kendini güldürecek,
Duvarlarla konuşup ağlayacak kadar yalnızsındırda.
Her şey sahte anlıyorsunda.
Bir sevdan var!
Sevdaya sevdalanmak