Mehtapishere
@MehtapKk
Aylık okuma kulübümüz Dip Not ile okuduğumuz kitaplar için linke tıklayabilirsiniz
instagram.com/dipnot67?igsh=M...
28 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Reklam
Bir öğleden önce eniştemin şatosundan kaçtım, bir daha hiçbirine, hiçbir yere evim dememecesine! Bazen bu durumu, ruhsal yapımın bedelidir, hatta belki de "mesleğim"in bedelidir, diye düşünmüşümdür. Yaratıcının işi bedava değildir, yaratıcılığın şartı olan çile de bedava değildir; mutsuzluğu da bedavaya vermezler. Yazarlık işi, niteliği ne olursa olsun, yüreği, sinirleri ve aklı, sıradan yaşam algısından daha kavurucu ısıda tutmayı gerektirir. Pazarlık yoktur, "değer mi" diye de sorulmaz.
İnsan bir kere loş ışıkta yaşamaya alışınca, sis bir gün dağılsa da aydınlık çok işe yaramaz artık. İnsan niçin bir gün bir "neden" olmadan çekip gider; iyi, güvenli aileden, bu sıcak yuvadan, vıcık vıcık ve tatlı gizemden, ana rahminden başlayan ve sonra da sadık kalanları koruyan ve gizleyen aidiyet duygusundan ayrılır? Aileden başlayarak "sınıfa", devlete doğru genişleyen bu diğer daha büyük ailede kalmak varken... Bu büyülü çemberin dışına çıkmamalı, yüreğin ilk atışından son atışına kadar destekleyen, yediren, içiren, koruyan, savunan bu muhteşem eller terk edilmemeli. Peki, insan bu garantili dünyadan neden gider? Bu iyi örgütlenmiş, sıcacık, gün ışığının uysal yaşamların her aşamasını ışıttığı idil bırakılır mı?