Peki ya kalbimiz kıyametimiz miydi?
Evet, kalbimiz bazen kendi kıyametimiz değildi, bir başkasının kıyametiydi. Korel Erezli'nin kıyameti, Minel Karaer'in kalbiydi.
"Seninleyim, senin için, senin uğruna... Ne şekilde düşünürsen düşün ama şunu bil: Ben seni sevdim. Korel Erezli seni sevdi, sana âşık oldu, seninle yaşadı ve seninle öldü. Yüzündeki çillerin sayısını bilecek kadar sevdi, Minel. Bir savaş meydanında ölümden deliler gibi korkarken önüne siper olacak kadar sevdi. Bir gün sevgimden şüphe edersen seninle okuduğumuz şiirdeki gibi durma, göğe bak, orda bir yerlerde benim sevgimi yine hissedeceksin."
"Dünyanın en kötü insanı bile olsam beni unutmamak için nedenler yarat çünkü şu an ölmekten daha çok korkutan bir şey varsa, o da senin aklında yeniden ölmektir."