Hayatta çok çabalayıp bir baltaya sap olamamışlık evresindeyim.Öyle yorgun öyle kırgınım ki.Olmuyor yapamıyorum daha fazla ilerlemiyor kimse destek olmuyor kimse saçımı okşamıyor varsa yoksa hakaret şiddet.Gerçekten yoruldum.Sevgisizliğe alışmak zorunda kalmak beni bitiriyor.Her gün daha da eriyorum.Yapmak isteyip yapamadıklarım beni yitiriyor.Bazen sadece gitmek istiyorum,sadece gitmek,dinlemek istemiyorum zorunda olmak istemiyorum içinde bulunduğum bu hayattan ve içindekilerden nefret ediyorum bunu bana aşılayan herkese de teşekkürler siz rahat yataklarınızda özgürce uyuyun mahkumlar kimsenin sikinde değil zaten.