“ Akıl hastanesinde bir süre kalan hastaların kolayca normal hayata uydukları çok az görülen bir şeydi.
Hastanenin suçu değildi bu; dünyanın dört bir yanındaki hastanelerin hiçbirinin suçu değildi; yeniden uyum sağlama sorunu her yerde aynıydı. Tıpkı hapishanelerin hiçbir mahkumu düzeltemedikleri -yalnızca onlara yeni yeni suç yöntemleri öğretebildikleri- gibi, hastanelerde hastaları tümüyle gerçekdışı bir dünyaya alıştırırlardı, çünkü buralarda her şeyi yapabilir, davranışlarının sorumlulugunu almak zorunda kalmazlardı.”
Kendini sevmek, kendinden nefret etmekten daha zordur. Başaramayız. Kendimizi bile çoğu zaman yük sayarız içimize. Olumsuz her duyguyu kucaklar az biraz gelecek olan sevince kuşkuyla bakarız.