Meltem ÖZKAN
@Melt3m
Yeterince kafa yorarak ve terapiyle, aşkın daha sağlıklı, daha acısız bir deneyime dönüşebileceğine inanan romantik pozitivistler var. Psikanalistler, vaizler, gurular ve yazarlardan oluşan bu karma topluluk, aşkın sorunlu olabileceğini kabul etmekle birlikte, bu sorunlara çözüm bulunabileceğine inanıyorlar. Romantik pozitivistler, duygusal yaşamların sıkıntıları ardındaki nedenleri görüp - özgüven kompleksi, baba kompleksi, anne kompleksi, kompleks kompleksi- çaresini bulmaya çalışıyorlar ( regresyon terapisi, Tanrı'nın Kenti'nin okunması, bahçıvanlık ya da meditasyon gibi). Demek ki Hamlet'in yazgısı usta bir Jungcu psikanalist sayesinde farklı olabilir, Othello saldırganlığından tedavi divanında kurtulabilir, Romeo çöpçatanlık şirketi aracılığıyla kendine daha uygun bir eş bulabilir ve Oidipus da aile terapisi seanslarında ailesiyle olan sorunlarını çözümleyebilirdi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Alice'i konuşurken, sönmüş bir mumu yakarken, tabaklarla mutfağa koşarken, alnına düşen sarı saçlarını çekişini seyrederken, romantik nostaljinin kurbanı olduğumu fark ettim. Romantik nostalji, sevgilimiz olabilecek ama şans eseri nedense olamamış kişiler gördüğümüzde ortaya çıkar. Alternatif bir aşkın olasılığı, içinde bulunduğumuz hayatın, sayısız hayat ihtimalinden yalnızca biri olduğunu anımsatır. Ve belki bizi hüzünlendiren şey, hepsini birden yaşayabilmenin olanaksızlığıdır. Bir seçim yapma gereği duymadığımız, seçim yaptığımızda yitirdiklerimizin (ne kadar mükemmel olursa olsun) hüznünü hissetmediğimiz günlerin özlemini duyarız.
Bir yanılsama içinde yaşamasına karşın (aşık olmak) bu durumun tamamlayıcı öğesi bulunursa (Chloe gibi bir sevgili) o zaman her şey yoluna girebilir. Yanılsamalar kendi içinde zararlı değildir aslında, ama insan onlara inanmakta yalnızsa canını acıtabilirler; yanılsamaları kontrol altında tutacak bir çevre gerekir. Chloe de ben de aşk denilen rizikolu sabun köpüğüne inandığımız sürece otobüsün kırmızı olup olmamasının ne önemi vardı ki?
Aşıklar uzun süre filozof kalamazlar, şüphe duymayı ve sorgulamayı beraberinde getiren felsefi dürtülere inanmak anlamına gelir bu. Aşıklar, hatalı ve aşık olma riskini, şüpheli ve aşksız kalma riskine tercih etmelidirler.
Vaha kompleksi yaşayan susamış bir adam, gerçekten gördüğü için değil, gereksinim duyduğu için su, palmiyeler, gölgelik alanlar gördüğünü sanır. Doyurulmayı bekleyen gereksinimler kimi zaman halüsinasyonlar doğurur: Susuzluk suyu hayal eder, aşka duyulan gereksinim de ideal bir erkek ya da kadını.
... Bir odada yüzünde sanki İlahi Komedya'yı tasarlıyormuş gibi görünürken, Cosmopolitan dergisinin astroloji bölümünü okuyan bir kadınla yalnızlığımı paylaşırken, ben de benzer bir yanılsamanın kurbanı değil miydim?