"Ay ölü değil," diye aydınlattı kont hazretleri onu, "o ölümün yüzü yalnızca. O-nasıl söylesem-,şu lanetlenmiş, gösterişçi güneşin hayat veren ışınlarını tıpkı bir büyülü fener gibi tersine çeviren, yaşayanların beyinlerindeki türlü sihirli imgeyi sihirbaz çabukluğuyla görünüşteki gerçekliğe taşıyan ve ölümün ve çürümenin zehirli iksirini envai çeşit biçim ve ifadelerle yeşertip yaşatan bir mercek. Yine de insanların gök cisimleri arasında en çok Ay'ı sevmeleri had safhada acayip değil mi sizce de? Değil mi ki, onların kahin oldukları rivayet edilen şairleri bile hayranlık dolu iç geçirmeler ve baygın bakışlarla Ay'a övgüler düzüyor, ama hiçbiri milyonlarca yıldan beri her ay kansız kozmik bir cesetin dünyanın etrafında döndüğü düşüncesi karşısında dehşetten donakalmıyor! Köpekler bile-özellikle de siyah olanları-daha akıllı gerçekten, onlar kuyruklarını kısıp Ay'a karşı uluyorlar."