Yöneticiler kendi çıkarları için ülkenin zenginliklerini kullanıyorlar, doğal güzellikleri yok etmekten, halkı bilgisiz ve fakir bırakmaktan kaçınmıyorlar, halkı birbirine düşman ediyorlardı. Böylece insanlar birbiriyle kavga etmekten, yöneticileri eleştirmeyi unutuyorlardı.
Kitapların ağırlığı altında kalmış bir zeka kendi bireyselliğine erişemez. Başkalarının düşünceleri altında kalmış bir zeka asla kendi düşünce gücünü uyandıramaz.