Albert Camus şöyle diyordu:
“İnsanı gerçekten mutlu eden şeyler sanıldığı kadar karmaşık değildir.
Bir parça gökyüzü…
İçini diri tutan bir sevgi…
Kimseye kendini kanıtlama mecburiyetinin olmaması…
Ve insana kendi ruhunu hissettiren bir üretim…
Çünkü insanı tüketen şey yoksulluk değil her zaman;
çoğu zaman başkalarının hayatını yaşamaktır.
Hırs büyüdükçe ruh daralır.
Kalabalık arttıkça insan kendinden uzaklaşır.
Ve bazı insanlar bütün ömrünü “başarılı” görünmeye harcarken, bir gün aynaya baktığında aslında hiç yaşamadığını fark eder.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Be te 10 salBabalar Günü
Sensiz geçen her Babalar Günü, içimde biraz daha büyüyen bir özlem demek baba. Mekânın cennet olsun, Babalar Günün kutlu olsun
Okumadan geçme
Tolstoy’un “Üç Hırsız” hikâyesinden;
Bir gün bir köylü, satmak üzere eşeğiyle keçisini şehre götürüyordu. Keçinin boynunda küçük bir çıngırak vardı. Yolda onu gören üç hırsız, kolay bir av bulduklarını düşündü.
İlk hırsız:
— Keçiyi çalacağım, hem de köylü farkına bile varmayacak, dedi.
İkinci hırsız:
— Ben de eşeğini alırım, diye ekledi.
Üçüncü hırsız ise gülümseyerek:
— Bunlar kolay işler. Ben adamın üstündeki elbiseleri bile alırım, dedi.
İlk hırsız sessizce keçiye yaklaştı. Boynundaki çıngırağı çıkarıp eşeğin kuyruğuna bağladı. Sonra da keçiyi alıp uzaklaştı.
Bir süre sonra köylü arkasına baktığında keçisinin ortadan kaybolduğunu fark etti. Panikle onu aramaya başladı.
Tam o sırada ikinci hırsız yanına yaklaştı:
— Ne arıyorsun?
— Keçimi çaldılar! diye cevap verdi köylü.
Hırsız sahte bir telaşla:
— Az önce şu ormana doğru koşan bir adam gördüm. Yanında da bir keçi vardı. Hâlâ yetişebilirsin! dedi.
Köylü hemen peşine düştü. Gitmeden önce de eşeğini hırsıza emanet etti. Köylü gözden kaybolur kaybolmaz, hırsız eşeği alıp uzaklaştı.
Köylü saatler sonra geri döndüğünde ne keçisini bulabildi ne de eşeğini…
Sevginin ne bir bedene ihtiyacı vardır nede bir nedene. Sevginin bir yüreğe ihtiyacı vardır birde kıymet bilene...