"Zaman bir hükümdara, bir sanatçıya benzer. Amaçsız tutkularını vücuda getirerek önce dünyayı peşlerine takarlar. Sonra da bizi anlamsızlığa, boşluğa iterler. Bir taraftan da kendi yarattıkları kanunların kölesi haline gelirler."
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Gazap üzümleri sadece bir sefalet hikayesi değil. Kaybetmemeye direnirken içten içe dağılmanın bir hikayesi. Her şeyini yitirmiş bir ailenin,birbirlerini yitirmeden hayatta kalma mücadelesi...
En çok anne karakteri dokundu bana. Her şey çözülürken ailesini; kimi zaman sessiz bir kararlılıkla kimi zaman sesini yükselterek bir arada tutmaya çalışması,tüm olumsuzluklara rağmen aileye umut aşılaması içimi hem buruk hem de sıcak bir hisle doldurdu. Annenin bu sağlam duruşu, gücün bazen bağırmakta değil,sabırla ayakta kalmakta olduğunu öğretti.
Kitaptaki bir diğer ana kahraman Tom'un zaman içerisinde yaşadıklarıyla geçirdiği değişim,farkındalığının yükselmesi ve ailesi için önemli fedakarlıklar yapabilecek olgunluğa erişmesi diğer bir etkileyici kısım da burası.
Kitap bittiğinde elimde sadece bir roman değil,içimden dışarı akan göz yaşları kaldı. Çünkü o yoksulluğun ve tutunma çabasının bir yerinden ben de geçtim. Ve belki de bu yüzden bu kadar derinden hissettim.
"Eğer kişi insanların mutluluk,sevgi,sevinç olarak tanımladıkları şeylerin tamamıyla yanlış temeller üzerine inşa edilmiş varsayımlar olduğunu keşfederse yüreğinde derin bir boşluk olur.Onun bu boşluğu doldurmanın yegâne çaresi de gerek kendisinin gerekse de başkalarının kaderleri üzerinde kumar oynamasıdır.Bunu başarabilecek yeteneğe sahip birinin gücü her şeye kadirdir."