Merve Güçlü
@Merfe16
Reklam
Kitap boyunca toplumdan uzaklaşmış, kimlik bunalımı yaşayan Zebercet , ki ismi bile insanda bir soru işareti bırakıyor, karakterinin bilincine tanık oluyoruz. Bu bilinçte Atılgan bize cinsellik, kötü duygu ve düşüncelerle Zebercetin yaşadığı kargaşaları anlamamızı sağlamıştır. Beni kitapta etkileyen şey ise: Zebercetin Ankara treniyle gelen kadının gelmeyeceğinden emin olduktan sonra yani yaşamdan bir amacı kalmadığında kendisini tamamen soyutlayıp otele de misafir almayışı, hizmetliyi, kediyi ve en sonunda da kendisini öldürüp yaşama böyle ‘ anlamsız ‘ sonlar verişi. Çünkü buradaki ölümlerin hiçbirinin bir sebebini ortaya koymamış yazar. Son anda acaba yaşamak mı istiyor diye düşünsek de bence bu da yazarın bize bir oyunu bu karakterin yaşamı boyunca bulamadığı anlamı, yaşamının sonunda erişme fikri pek mantıklı gelmedi bana açıkçası o sebeple ipi tutmak isteyişini de ‘bilinçsiz canlı etin ölüme kendiliğinden tepkisi’ olarak yorumlamak gerektiğini düşündüm. Ne de olsa yaşamda bir anlam aramak boşa (Gelmeyen Ankara trenindeki kadın imgesi bunu anlatmış bence ) olduğu gibi yaşamdan koparken bu anlamı bulduğunu düşünmek de boşa bence.
“Gözleri, ağzı açık, bacakları gerilerek, çırpınarak sallanırken kollarını kaldırıp başının üstünden ipi tutmaya uğraştı. (Ne oldu? Yapmayı unuttuğu bir şeyi mi anımsadı birden? Ya da yeryüzünde tek gerçek değerin kendisine verilmiş bu olağanüstü yaşam armağanını korumak, her şeye karşın sağ kalmak, direnmek olduğunu mu anladı giderayak? Yoksa bilinçsiz canlı etin ölüme kendiliğinden bir tepkisi miydi bu?)”
“Yeryüzünde canlı kalmanın bir bakıma suç işlemeden olamayacağını bilmeyen, kendilerini suçsuz sanan insanlardan çekiniyor, utanıyordu.”
“Ne çok yalan söyleniyordu yeryüzünde; sözle,yazıyla, resimle ya da susarak.”
Reklam