İnsan, yaşadığı yerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerden bağlanmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırır.
"Beni bir gün sokakta vuracaklar. Alnımdan kan akarak yere serileceğim. Yatakta ölmek nasip olmayacak. Ziyanı yok, varsın vursunlar. Vatan, benim ölümümle bir şey kaybedecek değildir. Bir Talat gider, bin Talat yetişir!"