İşte hiçbir şey canımı, insanların, özellikle de her türlü sevince en
fazla açık olabilecekleri yaşamlarının baharındaki genç
kişilerin, birbirlerine eziyet etmelerinden, üç günlük ömürlerinde birbirlerine surat edip, israflarının bir daha yerine konamayacağını iş işten geçtikten sonra fark etmelerinden
daha fazla sıkmıyor.
"Bütün hayatını labirentte mahsur kalıp bir gün oradan nasıl çıkacağını, bunun ne kadar müthiş olacağını düşünerek geçirirsin ve geleceği hayal etmek devam etmeni ama bunu hiç yapmamanı sağlar. Geleceği yalnızca o andan kaçmak için kullanırsın"
John Green
Bu insan soyu denen, pek tekdüze bir şey. Pek çoğu, zamanın en büyük bölümünü sırf yaşamak için harcıyor ve kalan bir parçacık
özgürlükten de öylesine korkuyor ki, ondan kurtulmak için
elinden geleni yapıyor.