Balkon demirine konmam mesela,
Kanadımda sabahı taşımam.
Ben, güne uyananların duası değilim
Ve sokak lambası altında sevişen kuş gibi
Güvende hissetmem geceyi.
Kumrular çift olur,
Ben eksik yanımda yürürüm.
Bir adımı hep içeride bırakırım
Diğeri dışarıya özenir.
Kalbim bir şehirde kalır,
Ruhum başka bir yöne uçar.
Ben tünekte ötüşe yazgılı değilim,
Suskunlukla barış yapamam.
Sesim ya içime çarpar,
Ya da kimsenin duymadığı bir boşluğa.
Kumrular barış simgesiymiş…
Benim içimde hâlâ savaş var.
Kırıldım evet,
Ama kabuğumu parlak tüylerle örtmedim.
Ben kanadım kanayarak yürümeyi seçtim,
Çünkü uçmak, bazılarına lütuftur,
Bazılarına da imkânsızlık.
Kumrular yuva kurar,
Ben harabelerde kendime sığınak ararım.
Onların gözlerinde huzur varmış,
Benim gözlerimde yangın.