Nazik bir insan olduğumu hissediyorum. Çünkü önce kendime nazik davranmayı öğreniyorum. Kendime iyi geldikçe, içimde bir huzur oluşuyor; bu huzur da çevreme yansıyor. Fark ettim ki, gerçek naziklik insanın önce kendiyle kurduğu ilişkide başlıyor. Kendine kırıcı olan, başkalarına gösterdiği nazik tavırda bile eksik kalıyor. Oysa içten gelen bir şefkat, sahiciliğiyle hem seni hem karşındakini sarıp sarmalıyor. Naziklik yalnızca dışa dönük bir kibarlık gösterisi değil; insanın iç sesiyle olan dostluğudur aslında.