Ben acılarımın başını
Evcimen telaşlarla okşadım bayım.
Bir pardösüm bile oldu içinde kaybolduğum.
İnsan kaybolmayı ister mi ?
Ben işte istedim bayım.
Uzaklara gittim.
Kaç metredir benim yokluğum ?
Benden daha çok var sanmıştım.
Benim yokluğumda dünyaya
Bir elbise çıkar sanmıştım.
Dünyanın çıplaklığına bakmaya utanmadan
Sonunda ben de alıştım
Ah..dedim sonra,
Ah!
Önümüzde hayat... Her gün bir başka uykuya yatıp bir başka rüya göreceğiz.Halbuki zaman, ağır ağır bizimle beraber akan nehir ,bir göle varıyordu.Bu gölde artık biz akmıyor , dalgalanıyorduk.