Schopenhauer'ın tutkulu aşkı, insanı kör eden güneş ışığıyla kıyasladığı bir lafı vardır. Yaşamın ileriki yıllarında bu ışık azalınca onun yüzünden
daha önce göremediğimiz muhteşem bir yıldızlı gökyüzü belirmeye
başlar.
Sayfa 51
Bence ölümün en karanlık yanlarından biri, ben öldüğümde tüm dünyamın, yani anı dünyamın bugüne dek tanıdığım herkesin içinde bulunduğu o
zengin ve kökleri çok sağlammış gibi görünen dünyanın benimle
birlikte kaybolup gidecek olması
Sayfa 48
Oysa zihninizin yetişkin tarafı, her şeyin geçici olduğunu, geçmişin yalnızca
zihninizin içinde var olduğunu, daha önceki dünyanızın beyninizde
bir yerlerde bir elektrik akımıyla veya kimyasal sinyallerle saklanan
bir anıdan ibaret olduğunu biliyor.
Sayfa 48
Sanki yaşadığım her gün, çok güzel bir gün olsa
bile kederli gibi geliyor çünkü gerçek yaşamımdan bir gün daha
uzaklaşmış oluyorum.
Sayfa 48
Rusça' da buna ostrannaya denir. Sanki
gerçekten burada değilmişim gibi. Olan biten hiçbir şeyi tam olarak hissedemiyorum. Çevremden soyutlanmış durumdayım. Sanki
burada duran, tüm bunları yaşayan ben değilim.
Sayfa 37