Sanki Rabbimiz bize, geceyle karanlık sandığımız şeylerin nice aydınlıkları taşıdığını öğretir. Hayatta da öyle değil midir? Çaresiz kaldığımızda Hazreti Musa’nın ateşe ihtiyacı olduğu anı yaşarız. Hayallerimiz kararır, umutlarımız Musa peygamberin koyunları gibi dağılıverir. Çakmaklarımız yanmaz olur, tedbirlerimiz boşa çıkar. Kalıveririz öylece Tuvâ vadimize gelmişizdir. Nefsimizin sebepleri suçlayan iniltileri kesilirse Rabbimizin konuşmaları duyulur. Nice yandığımız ateşlerin içinde buluruz tecelliyi.