......kendilerini daima bir avcı, bizi zavallı birer av olarak düşünmekten asla vazgeçmiyorlar. Bizim vazifemiz sadece tabi olmak ,itaat etmek, istenilen şeyleri vermek...
Biz isteyemeyiz ,kendiliğimizden bir şey vermeyiz .
Ben bu ahmakça ve küstahça erkek gururundan tiksiniyorum . Anlıyor musunuz?
"Acı acı güldüğümü hissettim. Insanlara olduklarından başka gözlerle bakmakta ısrar edişime içerliyordum. Yirmi dört yaşıma geldiğim halde hala çocukluğumun saflığından kurtulamamıştım. "
Bütün teessürlerimiz , inkisarlarimiz, hiddetlerimiz, karşımıza çıkan hadiselerin anlaşılmadık, beklenmedik taraflarınadır.
Her şeye hazır bulunan ve kimden ne gelebileceğini bilen bir insanı sarsmak mümkün müdür?