Sude Baran

İşin en kötü yanı, en güzel anıların en kötü olanlara göre daha kolay unutulmasıydı. Kalpler yaralarını saranı değil, onu parçalayanı hatırlardı.
Sayfa 64·Kitabı okudu
Reklam
“Susturmak istediğin sesler mi var?” “Zihnimin içinde değil.” diyorum yavaşça. ”İnsanlar.” Camı işaret ediyorum. “Dünyanın sesi. O sesi kısmanın bir yolu var mı?” Söyleyemediklerim dilimin ucunda kalıyor. Dünyanın sesini kesmeye ihtiyacım var. Bu yüzden kendimi kesiyorum.
Sayfa 141·Kitabı okudu
Bir insan yaşamadan nasıl ölebilirdi ki? Oluyordu işte. Doğduğun gün, ölüm gününe geri saymaya başlayan hayatı hiçbir şey yapmadan geçirirsen ölüm için yaşamış olurdun.
Sayfa 215·Kitabı okudu
Kara’nın ulaşacağı bir Deniz olmadığı sürece Kıyı’nın ne anlamı vardı?
Sayfa 227·Kitabı okudu
“Hiçbir intihar bireysel değildir.” Ahsen kollarını kendi etrafına dolayıp gözlerini yumdu. “Bizi intiharın eşiğine toplum getirir. Bize kalan tek şey son adımı atıp atmayacağımızı seçmektir.”
Sayfa 428·Kitabı okudu
Reklam