“Susturmak istediğin sesler mi var?” “Zihnimin içinde değil.” diyorum yavaşça.
”İnsanlar.” Camı işaret ediyorum. “Dünyanın sesi. O sesi kısmanın bir yolu var mı?”
Söyleyemediklerim dilimin ucunda kalıyor.
Dünyanın sesini kesmeye ihtiyacım var. Bu yüzden kendimi kesiyorum.
Bir insan yaşamadan nasıl ölebilirdi ki? Oluyordu işte. Doğduğun gün, ölüm gününe geri saymaya başlayan hayatı hiçbir şey yapmadan geçirirsen ölüm için yaşamış olurdun.
“Hiçbir intihar bireysel değildir.” Ahsen kollarını kendi etrafına dolayıp gözlerini yumdu. “Bizi intiharın eşiğine toplum getirir. Bize kalan tek şey son adımı atıp atmayacağımızı seçmektir.”