"Korkmamalıyım. Korku katilidir aklın. Korku, mutlak yıkım getiren küçük ölümdür. Korkumla yüzleşeceğim. Onun etrafımdan ve içimden geçip gitmesine izin vereceğim. Ve geçip gittiğinde, onun izlediği yolu görmek için iç gözümü kullanacağım. Korkunun geçtiği yerde hiçbir şey olmayacak. Yalnızca ben kalacağım."
İnsanların çoğu böyledir. hayatlarını, bedenlerinin bulunduğu noktanın etrafında akıp giden bir tür geçici bulanıklık olarak yaşarlar - geleceği bekleyerek ya da geçmişe tutunarak. Bir sonraki adımda neler olacağını düşünmekle o kadar meşguldürler ki o anda neler olup bittiğini görebildikleri tek zaman, o anı hatırladıkları zamandır.