Kaldırımlarda sağımdan solumdan geçip duran, telaşla koşturan, her zaman aceleci, asık suratlı, endişeli insanlara katlanmıyordum. Neden hep üzgün, hep endişeli, telaşıydılar? Her zamanki hüzünlü öfkeleri nedendir? Mutsuzlukların suçu kimindir? Hem önlerinde altmış yıllık koca bir ömür varken neden yaşamayı bilemiyorlar?
Sayfa 498 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu