Gece beni yaşıyor,ben geceyi.Zaman beni öğütüyordu,ben de zamanı... At başı girmiyorduk,biliyordum bu hakikati,ancak ardı sıra yürüdüğüm de söylenemezdi. Acısı içime oturan dünyanın zindanında yaşamak kolay değildi. Karanlıklar icinde olmak başlı başına bir dertti.Hasretlerimin nostaljisi âlem içeri âlemdi.
Mesele yeni bir insan olmakta değildir,mesele zaten "ol" denmiş olan ve adı 'sen' olan deneyin farkına varma ve nihayet o olmaya ,onu DENEyimleyebilmeye başlamandır.O zaman teslimiyet olursun ve ancak o zaman yol bulunur.Sen dileklerinin gerçekleşmesini beklemiyorsun,en baştan beri senin olanlar, onların sana ait olduklarını fark etmeni ve yolunda buluşarak sana nasip olmayı bekliyorlar...
Birşeyler yapıyorum, yürüyorum, konuşuyorum,yemek yiyorum yani her zaman yaptığım işleri sürdürüyorum ama nasıl anlatsam,bir boşluk duygusu içinde .Sanki içimde derin bir hiçlik var.
Zülfü Livaneli