Mervesy
@Merve_Tktl
İyi ki bir defa geliyoruz portuga, ikinci bir hayatı kaldıramazdım.
12 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
İyi geceler
Kişinin gecesi gözlerini kapattığı andır. Günün ayması körlere çiceklerin kokusu ölülere bir anlam ifade etmez. Zihninin icinde umutsuzluğa kapılan birinin günü ise hiç aymaz bu yüzden size hep iyi geceler dileyeceğim
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bu gece kimse yok sadece özlediğim satırlar var. Bu gece daha bi karanlık çünkü ben bi türlü büyüyemiyorum çocuk olamadım genç olamıyorum ben bu insan olma işini hiç beceremiyorum halbuki ne kadar güçlü olduğumu hiç ezilmediğimden bahsederler ben bi mahvolmuşluk kervanındayım çıkamıyorum. Gören soğuğa dayanıp güçlü oldugumdan bahseder halbuki benim gidecek sıcak bi yuvam yok dik duruşumdan bahsederler benim kafamı koyacağım bir kucak yok. Bende yok yok bi ben varım iste o da keşke olmasaydı
Vedalar
Umutsuzluk öyle yoğun ki kalemimden başka bir duygu akmıyor halbuki isterdim size gülünce çıkan ufak gamzemden bahsetmeyi isterdim size denizi ilk gördüğüm gün ki tepkimi isterdim küçükken sevdiğim bembeyaz yavru kediyi anlatmayı. Zihnim öyle bulanık ki bir kafiye bir ahenk yok sadece acı var. Tüm bunlar benim yardım çığlığım değil isyan hiç değil bunlar ufak vedalar. Gitmeye korkup yasamaya mahkum olanların vedaları.
Yaralar
Derinlerimde kocaman sızlayan yaralar var nasıl öğreneceğimi bilmediğim konular var. Hayat çok acımasız kimse kimseyi gerçekten sevemiyor umutlar tükeniyor insanlar sevmedikleri kisilerin yanlarında son nefeslerini veriyor. Küçük cocuklar sevilmedikleri kucaklarda büyüyor, büyümeye zorlanıyor. Yaşlılar ölüm meleğine kapılarını sonuna kadar açan yakınlarına bakıyor. Dünya kan ve vahşet dolu her gece bir çocuk ağlayarak uyuyor ve belki de uyanamıyor. Kedi ve köpeklerin hepsi karlı bir gecede soğukta donarak öldü kuşlar artık ötmüyor çünkü avcılar hepsini avladı. Gökkuşağı artık çıkmıyor çünkü kimse kafasını kaldırıp gökyüzüne bakmıyor.
Ev
Koşup duruyorum yollar gittikçe daralıp küçülüyor ilerledikçe oksijen azalıyor ,nabzımın atışını hissediyorum ama duramıyorum. Çünkü durursam etrafıma bakarım çünkü durursam kaybolduğumu kabul ederim. Birinin beni yakalamak istemediğini bile bile koşmaya devam ettim havanın neredeyse olmadığı o dar basık korkulu sokağa çıktım . Kafamı kaldırdım eski bi dosta selam verir gibi selamladım fakat unuttuğum bir şey vardı zira kaybolanların hiçbir zaman dostu olmazdı. Elimi cebime attım en başından beri aradığım o sey gereksiz süslü bir kâğıtta yazılıydı.
Tebrikler evdesin…