Hafıza yalan söyler, kendisine özgü oyunlar oynar, bir görüntüyü doğru mu yalan mı belli olmayan bir diğerinin üstüne kapatır, zaman içinde bu iki katman ortadan kaybolur...
... mutluluğun o tekdüzelikte nasıl gizlendiğini, günlük koşturmacanın içinde nasıl durduğunu görüyor, mutluluk sanki görülmemesi gereken bir şeymiş gibi, sanki geçmişten gelene kadar duyulmayacak bir notaymış gibi.