Ve o an aşkın ne işe yaradığını anladım. Aşk hayatta kalmana yardım ediyordu. Anlam aramayı da unutturuyordu. Aramayı bırakıp hayatı yaşıyordun. Aşk önemsediğin kişinin elini tutmak ve şimdiki zamanda yaşamaktı.
Koca insan türünün bir şey yapmadıklarında öne sürdükleri temel bahane zamanlarının olmamasıydı. Aslında zamanları olduğunu anladığınız ana kadar gayet makul bir gerekçe gibi geliyordu bu kulağa.
Ve sonra şimdiye dek bir insan yüzünde gördüğüm en karmaşık ifadeyi takındı. Hayal kırıklığına uğramış bir küçümsemeye eklenen bir tutam sempati ve sonra yavaşça yumuşayıp dönüştüğü derin bir iyi niyet ve doruğuna ulaştığında büründüğü bağışlayıcılık ve tam çıkaramadığı ama sevgi olabileceğini düşündüğüm bir şey.