Merve
@Mervee9
Ama inan bana, insanların çoğunun ruhu, bedeninden önce çürür.
Reklam
"Aşkın, gözü kapalı uçurum kıyısında yürümek olduğunu bilen biri âşık olur mu hiç?" deyip sustum.
Nietzsche'den yaklaşık altı yüzyıl önce Mevlânâ diyordu ki:
Geçmişi unut
Koy bir kenara
Yeni bir sayfa aç
Kurtar benliğini dünden
Bugünün çocuğu ol
Bütün bilgeliği ve gülümseyişiyle gençliğin
Şu ani hiç terk etme ne olur
Sonsuza uzanan şu günü, terk etme.
Şirazlı Sadi'nin insanı nasıl tarif ettiğini not ettim defterime:
"Yek katre-i hunest ve hezar endişe", yani "Bir damla kan ve bin endişe."
İşte unutmayı başaramayan insanın trajedisi bu
sözlerde gizliydi. Ömrünü endişeyle tamamlamaya ve sürekli acı çekmeye mahkûm olan bir zavallı ruh.
İnsanın geçmişini araştırması acı veren bir deneyimdi. Mutlu olabilmenin tek şartı "unutmayı" başarabilmekti.
Reklam