Merve zorlu
@Mervee_Zorlu
Elif M. Zorlu
Yazar | Eğitmen
Kadim şifa ilimleri ve manevi gelişim alanında hanımlara yönelik eğitimler verir.
Şehir şehir aktardığı bilgiyi sadece öğretmez, bilinçle dönüştürür.
Herkes kalabalıkları överken, bazı yollar sessizlik ister güllerim…
Çünkü insan en çok yalnız kaldığında kendine yaklaşır, en çok sustuğunda Rabbini duyar.
Alkışlanmayan değil, anlaşılmayan bir yalnızlıktır bu.
Geri çekiliş değil; içe dönüş, arınış, güç toplama hâlidir.
Kalbiniz bazen yalnız kalmayı seçiyorsa bilin ki ruhunuz kalabalıktan değil, hakikatten beslenmek istiyordur.
Korkmayın…
Yalnızlık sizi eksiltmez; doğru niyetle yaşandığında sizi kendinize getirir.
Ve bir kadın kendini bulduğunda, artık hiçbir yerde kaybolmaz.
Reklam
Sessizlikte Açılan KAPILAR1000Kitap
Ben anlatmıyorum aslında…
Yaşadıklarım konuşuyor.
Dilim susuyor bazen ama hâlim anlatıyor; çünkü bazı yollar sözle değil, kalbin titreyişiyle yürünür.
Gördüğünüz şey bir eğitim değil sadece;
bir arınma, bir dönüş, bir hatırlayış…
Her dokunuşta eski benliğimi bırakıp hakikate biraz daha yaklaşmanın hikâyesi var.
Ben bu yolda öğrendiğimi anlatmıyorum;
yaşadığımı taşıyorum.
Çünkü tasavvufta söz emanettir, hâl ise şahitliktir.
İnsan anlatmayı bırakınca, kalp konuşmaya başlar.
Ne olduysa içimde oldu;
ne açıldıysa sessizlikte açıldı.
Şimdi ben sadece gördüğümü değil, içimde yankılananı paylaşıyorum.
Hal diliyle anlayan güllerime…
Bu yol gösterilmez, hissedilir. 🌹🌹🌹
Ben Anlatmadım, Kalbim Konuştu!1000Kitap
Tasavvuf yolunda anladım ki güllerim… 🌹İnsan şehir şehir gezdiğini sanıyor ama aslında kalbinin içinde yol alıyor. Her eğitimde, her arınmada Rabbim bana önce kendimi gösterdi. Ben şifa dağıttığımı zannederken meğer kendi yaralarıma merhem oluyormuşum.
Bazen bir bakışta, bazen bir duada, bazen de sessizce içimden “Allah” derken kalbimin nasıl yumuşadığını gördüm. Bu yol kolay değil… Sabır ister, edep ister, teslimiyet ister. Ama her zorluğun içinde öyle bir huzur var ki anlatılmaz, yaşanır.
Benim hikâyem süslü cümlelerden ibaret değil. Yoruldum, sustum, arındım… Ama her defasında kalbim yeniden Allah diye attı. Mekânlar değişti, insanlar değişti ama Hak yolunda yürüyen kalbin hissi hiç değişmedi.
Şimdi dönüp bakıyorum da… Ben aslında kimseye bir şey öğretmedim. Hep birlikte arındık, hep birlikte büyüdük. Çünkü tasavvuf bana şunu öğretti: İnsan başkasına ışık olurken kendi karanlığıyla da yüzleşir.
Yolumuz uzun güllerim… Ama kalbimiz Allah’a dönüyorsa, biz zaten varacağımız yere doğru yürüyoruz.
Gece, kalbin sustuğu değil;
Allah’a daha yakın olduğu vakittir.
İçin daralıyorsa bil ki, Rahmet kapısı aralanıyordur.
Herkes kırılınca konuşur.
Ben önce biraz sivrilirim
sonra geri çekilirim.
Kırgınlığımı büyütmem,
onu kaleme değil,
kaderime bırakırım.
Yazı,
bende bir savunma değil,
bir teslimiyettir.
— Merve Zorlu
Reklam