Ben Robot kitabından sonra hiç sarmadı yaa zorla yazılmış yazmış olmak için yazılmış gibi. Kurgular güzel ama asla Ben Robot olamaz. O kitap muazzamdı.
Ah be Necip ah be yavrum… Aşk çok yanlış yerde harcandı.
Kitap okurken yordu, tasvirler dehşet uzundu, ama ilk psikolojik roman olmasına verilebilir. Akıcılığı kırdı ama aşkı güzel yaşattı
Hayretler ediyorsunuz okurken, ihtişamlı hayatlara özenirken aslında olduğunuz yerin kıymetini anlıyorsunuz. Yaş 80’lere gelince bulunan huzura geç kalmışlığa üzülüyor, erken yaşta sahipsek bakıcılarla büyümemiş olmanın, anne baba kucağının sıcaklığını tatmış olmanın, aileye bedel ödetmek adına inatla evlenmemiş olmanın, psikiyatrlarda gezmemiş ilaçlara bağımlı olmadan yaşamış olmanın kadrini anlıyorsunuz. Her şeyden öte dinden koparılmanın batıca, Allah’ı anmanın barbarca olmadığını anlıyorsunuz. Bunu 80li yaşlarından önce anlamış olmanın da şükrünü yaşıyorsunuz.
Ensemden seslenen bir eser, beni sarsan yakıp yık her şeyi Merve diyen bir eser, dünya aslında bir mezar sen öldün ve dirileceksin diyen bir ses, çarpıcı bir yüzleşme, zor bir kabullenme ve boyun büktüren bir çaresizlik ile nefisle tanıştıran bir eser. Şaheser…
Sanırım en düşük puan verdiğim kitap oldu, bitsin diye eziyet çektim, yavrum biz senin kafanda geçenleri, kurduğun dünyayı nereden bilelim de ne dediğini anlayalım. Kesik kesik cümleler, hızlı geçişler, bildiğimiz şeylerden bahsediliyor gibi olması… Oy içim daraldı.