Bi an vardı, bir şeyi farkettiğim. Hep yalnız olduğumu ve olacağımı farkettiğim an. Yalnız doğdum ve yalnız öleceğim. Etrafımda sürüyle insan varken de yalnızdım, tek başıma bir şeyler için çabalarken de. Benim benden başka kimsem yoktu, bunu anlamıştım. Herkes gelip geçici hayatımda. Geliyorlar mutlu ya da mutsuz anlar yaşatıyorlar ve sadece geçip gidiyorlar, paylarına düşen bu. Herkes kendiyle o kadar meşgul ki kimse kimseyi görmüyor. Bakıyorlar, belki bir şeyler de paylaşıyorlar ama görmüyorlar.