Kasım papatyaları gibi son demlerimdeyim, yapraklarıma
yorgunluk çökmüş sanki.. Bağlı olduğum bu toprak sanki bana yabancı. Oysaki canımın öte yarısını içinde saklıadığım bir avuç topraktı, hâlâ anlayabilmiş değilim. Köklerim bana düşmanmışcasına, aşık olduğum toprağıma tutunmak müsade vermiyor. Aklımın bu meşkuk halleri beni deli ediyor. Yıllar geçiyor ömrümden, ayn-i rah eyledi yapraklarım, geliyor gelmiyor diye diye.. Rüyama geliyor, yanıma gelmiyor, aklıma geliyor,elime gelmiyor. Böyle böyle artık yaşamak da benim içimden gelmiyor...
Mervenur Kayuk 🌼