MerveT
@Mervetysi
Ben bu hayatta en çok öğrenmeyi ve öğretmeyi sevdim..
Sonsuza kadar öğrenci olmaya aday bir öğretmen...
Kitap, çay , çiçek ve çocuk kalbi sever.
Küçük bir anı defteri... Kendime notlar . . .
Ş. hayatımızda gördüğümüz en ilginç insandı. Yetişkindi ama değil gibiydi. Basbayağı çocuktu ama hiç değildi. Çok şey biliyordu ama hiçbir şey bilmiyordu sanki.
Reklam
Harika Empati Yöntemi :)
Öğretmenler öğrenci , biz öğretmen olalım demiştik ama olacak gibi değildi. Onlar öğrenciliğin nasıl olduğunu anlasınlar istemiştik ama sonunda biz öğretmenliğin ne kadar zor olduğunu anladık. Onları yeniden öğretmen yaptık. " Biz öğrenci oluruz. Siz geçin oturun , dersinizi anlatın, biz dinleriz, " dedik.
Miniklerin gözünden okulda bir gün
Çok üzülüyordum çocukların haline. Yani aslında kendi halimize. Bütün gün sınıfta oturup ders dinliyorduk. Oturacağımız yerler önceden belliydi. Hadi bugün kalkayım da şuraya oturayım bile diyemiyorduk. Tuvalete gideceğimiz zaman gerçekten tuvaletimizin olduğuna inandırmak zorunda kalıyorduk öğretmenimizi. Konuşamıyorduk , gülemiyorduk. Çok kıpırdandığımız zaman suç oluyordu. Sürekli bir şeyler öğrenmek zorundaydık. Sonra birdenbire zil çalıyordu. Koyun gibi bahçeye koşuyor, temiz havada otluyorduk. Bahçede de istediğimiz gibi oynayamıyorduk. Futbol oynamayı falan da yasaklamışlardı son zamanlarda. Doğru düzgün oynayamadığımız oyuna doyamadan zil çalıyor, tekrar sınıflarımıza giriyorduk.
Gerçi ben yetişkinlerin yaptıklarını ve bizden yapmamızı istediklerini genelde pek anlamam. Kendileri büyümüş ya bizi anlamıyorlar tabii.
Korku böyle pis bir şey. Birinden bir kez korkuyorsan , gölgesini bile sevemiyorsun.
Reklam