İnsan gölgesinin sadakatle ve sessizce kendi adımlarını takip ettiğini hisseder, bazen farkında olmadığı bir istek gibi önünden koştuğunu hisseder, çok nadiren onun garip şekillerini gözlemler ve kendi benliğini bu değişik şekillerde görür!
Oysa ben bir akşamüstü oturup turuncu bir yangının eteklerine, yüreği avuçlarımda atan bir can yoldaşıyla dünyayı ve kendimi tüketmek isterdim.
Öyle bir tüketmek ki, sonucu yepyeni bir "ben'e ulaştırırdı beni, kederli dalgınlığımdan her döndüğümde...
Bir ben ki tüm ilişkilerin perde arkasını görür de gülerdim sessizce yapay yakınlıklarına insanların.
Kim kimi ne kadar anlayabilir
Ömür hanım? Hem hangi gözle?
Hiç düşündünüz mü hangisi daha çok acıtıyor.. Bir şey söyleyip, keşke söylemeseydim demek mi.? Yoksa bir şey söylemeyip keşke söyleyebilseydim demek mi?