"Yitiren özler, yiten değil," dedi Kutay Efendi, "Ah! Keşke yitirdiğimiz güzel şeylere duyulan özlemin yükünü biraz da yiten çekseydi, ne olurdu!"
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hep yitirdiğimizde değer bilir, sevildiğimizde sevginin ne olduğunu hatırlarız. Küçüğü büyükten, kuruyu yaştan yahut eğriyi doğrudan ayıran şey hep makusen mütenasiptir. Evvelde bu ev, bu harabe ev, eksiği ile değil fazlalığıyla nam salmıştı fakat gel gör ki ne ben değer bildim ne de benden evvelkiler...
"Bağlandım ki" derken tiz sesi başka bir hüviyete büründü. Sanki güzel, ışıltılı, kuş tüyü kadar hafif bir düş görmüş, uyanmış, ardından tekrar düşe dalmak istemişti; istemişti fakat bunu istemek marazi bir hal aldığından, bu hâlin içinden çıkamıyor gibiydi.
Azizim, ışık kendi boşluğunda başlar, sonra etrafa yayılır. Yanmadan yakıyorsan yangın çıkarıyorsun demektir!
Akıl sonsuz seçenekler içinde yalnızca belirli ihtimaller dâhilinde hareket eder iken, kalp sayısız ihtimallere gebedir. Aklın ihtimaller dâhilinde aşamadığı yahut ufak bir kapı araladığı olayda kalp devreye girer. Bu aşamadaki kalp aklın ötesine geçmiştir. Aklı kıt ve kalbi nakıslar bunu göremez, bilemez; hatta bu insanları istihza konusu yaparlar.