Eslem Yağmur
@Metaforikokur
Sahip olduğum ne varsa, sanki uzaklarda,
Ve asıl gerçeğimi yitirilen oluşturmakta.
Öğrenci
Tıp1
mikro kozmos
28 Aralık
12 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
Bu adam niye bu kadar kötü…?
Geçen hafta edebiyat hocam sohbetimiz sırasında önermişti, beğeneciğimi düşündüğünü söylemişti. Onun önerisiyle başlamıştım. Yazılı haftası bir dinlenme yeri oldu benim için bu kitap. Livanelinin okuduğum ilk kitabı ve buraya yazdığım ikinci inceleme..
Son ada üslup dil biçim açısından harika değil sade bir dille yazılmış lakin beni rahatsız etmedi. Bu kitabı okuduğum diğer distopik romanlarla kıyasladığımda distopik açıdan eksik yetersiz olduğunu düşündüm. Bu kitapta düşünce polisleri sevgi bakanlıklar 101 numaralı odalar insandan farkı kalmamış domuzlar veya -bence en korkuncu- anne kavramına yabancı insanlar yok. Sistemin başında yenilmez, devrilmez bir başkan yok. Son adanın başkanı bir büyük birader değil o kadar ürkütmüyor.
Hissettiklerimi tam olarak anlatabildim mi bilmiyorum ama distopya okurken korktuğum beni geren şeyler bu kitapta yoktu ama yine de okurken toplum olarak içinde bulunduğumuz durumu bir kez daha farkettim.
Son ada,son sığınak, son insani köşe…
40 evli bir adada yaşayan bir toplum. Kendilerini dünyadan soyutlamış, modern dünyadan uzaklaşmış, lavanta yasemin kokuları martılar çam fıstıkları ile yaşayan 40 aile. Veeee bu adaya sonradan gelen emekli bir başkan.
(Devamı spoiler içeriyor)
Asla anlamadığım şeylerden birisidir insandaki sonu gelmez güç arzusu. Bitmek bilmeyen aç gözlülük…
Adada terör, aleni bir saldırı veya insanların yaşamlarını tehlikeye atıcak bir şey yok. Aksine son derece huzurlu bir yaşam alanı var. Başkan insanları korkutarak veya güvenlerini kazanarak yönetebileceğini biliyor.
Önce kendi kendine düşman oluşturup sorun yapıp sonra kendi oluşturduğu sorunu çözerek (aslında çözemeyerek) ada sakinlerine kahramancılık oynuyor. E kahraman olur da düşman olmaz mı sahnede tabi olur.
“Düşman” olarak da martıları seçiyor. Evet
Reklam
Bu kitap hakkında söylemek istediğim çok şey var ama cümleleri nasıl toparlayacağım konusunda kararsızım o yüzden belki sıralaması biraz karışık bir şekilde yazıyorum bu yazıyı. (Ve spoiler sayılabilir bazı kısımlar) Sokrates mö 469-399 yılları arasında Atina da doğmuş, yaşamış olan bir filozof. Sokrates yunan gençleri ve öğrencileri tarafından saygı duyulan biriydi onlara bir şeyler öğretiyordu ve bunları basmakalıp ezbersel ya da nasıl denir işte “bu böyledir çünkü böyle” şeklinde değil de kanıtlarla örneklerle sorgulayarak onları ikna ederek ve ufuklarını açarak, kendilerini sorgulamalarını sağlayarak yapıyordu. Onun bu öğretme-öğrenme şekli dönemin önde gelen insanlarını rahatsız etmişti tabii tek sebep bu değildi çünkü sokrates onlara aynı sorgulayıcı sistemle, bilge olmadıklarını alanları dışında bir şey bilmediklerini hissettirmişti. Onun bu eleştirileri toplumun önde gelen siyasetçilerini zanaatkarlarını politikacılarını yazarlarını falan filan rahatsız etmişti işte çünkü insanlar biraz kendini üstün görme eğilimindedir…haksız olmaktan haksız çıkmaktan, yalanı savunmaktan daha çok korkarlar. Sokrates’i gençleri yozlaştırdığı nedeniyle , tanrılar yerine başka tanrılar koyduğu gibi asılsız nedenlerle falan dava ederler. İşte böyle başlar o savunmanın hikayesi… sokrates sadece sorgulayıcıdır insanları dürter aslında o inanmak ve bakmak istedikleri dar kalıptan çıkmalarını sağlamak ister ve sağlar da. Konfor alanlarından çıkarmak aydınlanmalarını sağlamak ister onlarında. Bunu kendine bir çeşit görev edinir. Bu şekilde insanlara yardım ettiğini düşünür. Hatta savunmasında ucunda ölüm de olsa bu sorgulamalardan vazgeçmeyeceğini belirtir. Ayrıca savunmasında bu sorgulamalardan –yani hayat tarzından- vazgeçmesi şartıyla serbest kalma ihtimaline tümden karşı çıkacağını
