Varsın olmasın bu aşkın sonu,
Geceler sabaha çıkmasın ne çıkar,
Gündüzlerin selamsız soğuğu
İçime çökmüş, yanmasın ne çıkar.
Ben seviyorum ya, sen sevmesen ne çıkar,
Adın içimde bir yangın, sönmesen ne çıkar,
Bir ömür susarım yüzüne karşı,
Kalbim bağırır da sen duymasan ne çıkar.
Yolların ucunda bekleyen gölgeyim,
Gel desen koşarım, demesen ne çıkar,
Sen bir adım atmasan da bana doğru,
Ben sana yürürüm, yetmesen ne çıkar.
Kırılmış aynalarda yüzün var hâlâ,
Paramparça kalbim bölünse ne çıkar,
Bu şehir sensizliği ezber etmişken
Ben seni unutamam, bilmesen ne çıkar...
-Metehan Tunçkılıç