“Gitmek” dediğin şey, bazen bir insanın kalbine doğru atılan en cesur adımdır,
Bazen de kendi gururundan vazgeçmenin en ağır bedeli…
Nazım Hikmet bir yerde gecenin üçünde bile gidilecek birinden söz eder ya,
İnsan o cümleyi okurken kalbinin bir köşesi titrer.
Çünkü herkesin vardır öyle biri…
Uykusuzken aklına düşen,
Yorgunken omzuna yaslanmak istediğin,
“bir görsem geçer” dediğin.
Ama bilmediğimiz bir şey var:
Her gidilen yer varılacak yer değildir.
Bazen insan, hasret sandığı şeyin aslında alışkanlık olduğunu geç fark eder.
Koşa koşa gittiği kapının önünde,
Kendi değerini bırakır fark etmeden.
Sonra bir bakar;
Sevmek dediği şey,
Kendisini eksiltmekmiş.
Gitmeyin demek kolay değil.
Çünkü kalp, mantığı dinlemez çoğu zaman.
Ama şunu bilin:
Sizi çağırmayan bir yere gitmek,
Sessiz bir reddi kabullenmektir.
Hayal kırıklığı bir anda olmaz.
Yavaş yavaş olur.
Önce bir bakış eksilir,
Sonra bir cümle,