Yarım Kalan Yerim
Ben her an seni yaşarken,
Seni düşünmediğim vakit olmazken,
Sen kim bilir kimin gönlüne taht kurdun,
Kimin kalbine sessizce hüküm sürdün.
Ben geceleri adınla bölerken uykuyu,
Bir cümlelik hayaline sığdırırken ömrü,
Sen başka bir bakışta kendini buldun;
Benim yarım kalan yerimde durdun.
Zaman beni senden yana eskitirken,
Suskunluğum büyüdü, içim çekilirken,
Ben seni kaybetmeyi öğrenemedim;
Sen gitmeyi benden önce öğrendin.
Şimdi ne sen eskisi kadar uzaksın,
Ne ben kendime yakın, farkındayım,
Aynı şehirde iki yabancı gibi;
Ben hâlâ seninleyim, sen kiminlesin..?
-Metehan TUNÇKILIÇ