Metehan TUNÇKILIÇ
@Metehantk
Kendi çapında şair ve yazar
İlk şiir kitabım yayında link ile ulaşabilirsiniz
drive.google.com/file/d/1F4OIh64...
Zaman lazım der şair;
Unutacaksın!
Nasıl unuttuysan çocukluğunu, kırılan oyuncaklarını.
Kırılan kalbini de öyle unutacaksın...
Öyle miydi acaba,
zamanla her şey gerçekten unutulur muydu?
Ben hatırlıyorum mesela,
adını anmadığım halde içimde yer eden sesini.
Unutmak buysa eğer,
neden hâlâ bazı geceler kalbim durup dururken sızlıyor?
Çocukluk unutulur belki,
oyuncaklar sessizce toprak olur.
Ama kalp…
Kalp hatıra tutar,
zaman geçtikçe eskimeyen cinsten.
Zaman bazı şeyleri silmez,
sadece üstünü örter.
İnsan “geçti” der,
ama geçtiği yerden iz kalır.
Belki unutmak değil de bu,
alışmaktır adına zaman dediğimiz şey.
Acının yerini değiştirmek,
onu her gün biraz daha sessiz sevmek.
Çünkü bazı kırıklar vardır,
Reklam
Bugün seni sevmediğim ilk gündü,
ya da ben kendimi kandırıyorum, bilmiyorum.
İçimde bıraktığın boşluk öyle büyük ki.
ismini bile dolduramıyorum...
Ne zaman “geçti” desem,
kalbim itiraz ediyor.
Ne zaman “bitti” desem,
aklım seni yeniden başlatıyor.
Yokluğun bir gürültü gibi
sessizliğimi parçalıyor.
Kalabalıkların ortasında bile
en yalnız halim sen oluyor.
Belki sevmek bitmedi,
sadece yoruldu.
Belki gitmedin,
içimde sustun.
Ama bildiğim bir şey var;
bugün sen yokken ben eksildim.
Ve bazı eksikler
hiç tamamlanmıyor…
-METEHAN TUNÇKILIÇ
Yazmakla bitse keşke,
mutluluğu yazardım bir kâğıda.
Her harfi gülüşünden seçer,
sonuna adını koyardım.
Saçına gül taktığım,
gözlerindeki manzarada kaybolduğum bir günü yazardım.
Akşamüstü suskunluğunu,
ellerimin avucunda dinlenen sesini…
Ya da saçlarını taradığım kız çocuğumuzu yazardım,
güzelliğini senden alan.
İlk aşkı babası olan,
dünyayı henüz kirlenmeden tanıyan.
Ama gel gör ki,
zaten yazılmış bir yazımız var bizim.
Okumakla yetindiğimiz,
satır aralarında nefesimizin eksik kaldığı…
Yaşıyoruz işte,
ama yaşayamadıklarımızın ağırlığı var üstümüzde.
Mutluluğu değil,
eksikliğini taşıyoruz omuz omuza.
Ve insan en çok,
yazamadığı hayata üzülüyor.
Ve yine belki de bu yüzden,
Kalem hâlâ elimde titriyor.
Her aşk bir gün biter…
Ya yürekteki yaralar girer araya,
ya da bir mezar taşı.
Kimi sessizce söner,
bir mum gibi rüzgâra yenilir.
Kimi bağıra bağıra susar,
adı konmamış vedaların içinde.
En acısı da şudur belki;
bitmez sandığın yerde
sen bitersin,
o kalır…
Ve kimse anlamaz
neden sustuğunu,
neden artık gülmediğini.
Aşk bazen iki kalbi birleştirmez,
iki yalnızlığı yan yana koyar...
Ve insan,
en çok sevdiği yere
en derin yalnızlığını koyar...
-Metehan TUNÇKILIÇ
Tarihe Düşmeyen NotlarŞiir
Sakın beni tarihçi sanmayın,
Sayfalarım yırtık.
Ben geçmişi anlatmam,
Geçmiş beni anlatır zaten.
Bazı yıllar eksik bende,
Bazı geceler hiç yazılmamış.
Hatırladıklarım kadar
Unuttuklarım da gerçek.
Kahramanlarım yok benim,
Yarım kalmış cümlelerim var.
Bir “keşke”nin kenarına oturmuş
Susmayı öğrenmiş hayallerim…
Zaman benden alıntı yapmaz,
Ben zamandan çalarım biraz.
Çünkü her anı kayıt altına alınmaz,
Bazıları sadece içte kanar.
Sakın beni tarihçi sanmayın,
Ben kalbimin arşivcisiyim.
Tozlu raflarda sakladığım
En ağır şey:
Unutamadıklarımdır...
-Metehan TUNÇKILIÇ
Reklam