Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bir yıl daha bitti…
Ama biten yalnızca yıllar, haftalar, aylar, günler değildi.
Takvimden koparılan her yaprakla birlikte, bazı insanlar kaldı geride;
Yarım kalmış cümleler, içimize gömdüğümüz anılar,
Adını koyamadığımız kırgınlıklar…
İnsan, dünü asla geri getiremeyeceğini bilerek yaşasaydı,
Belki her sabaha daha cesur uyanırdı.
Belki bir günü bile heba etmeden,
Mutluluğu ertelemek yerine gerçek mutluluğu yaşardı.
Ama insan işte…
Bunu çoğu zaman ancak kaybedince anlıyor.
Velhasıl kelam,
Ben hiç düşünmedim dünü geri getiremeyeceğimi.
Belki de bu yüzden çöktü içime bu melankoli.
Zor tabi…
İnsan bazı anlarda aklıyla kalbi arasında,
Olanla olması gereken arasında sıkışınca
Düşünemiyor.
O an sadece susuyor, sadece katlanıyor.
Ve belki de tam bu yüzden,
İnsanoğlunun dilinden düşmeyen o tek kelime dökülüyor dudaklardan:
“Keşke…”