Sevinç, görünce sevinip hüzün, görünce hüzünlenmek insanın doğasında olan bir şey sanırım, fıtrat gereği öyle olmalı yoksa neden insan denilsin ki. Tramvayda sevinçten gözlerinin içi parlayan bir çifte dikkat kesildim çok mutlulardı içten içe bende mutlu oldum yanıma gözü yaşlı bir abla oturdu hüngür hüngür ağlamaya başladı. O kadar değişik ki bir insanın hüznüyle hüzünlemek duygularım tarif edilemez bir hal alınca aldım elime telefonun yazmaya başladım. Sevinç ve hüzün zıt duygular ama ikisi de insana... 🍁🍁