Düşüyorum, bir sonbahar yaprağının ağaçtan ayrılıp nazlı nazlı süzülüşü misali. Dönüp sessiz geçmişime bakıyorum. Bir yol vardır belki, lakin yine suskun. Bulamadım halâ mutluluğu. Bu yüzdendir geçmişe dönüşüm, belki mutlu olduğum günleri yâd edip bir nebze onlardan bişey alırım diye. Ama küsmüş bana geçmişim, gelecekten ümit kesmişim diye. Eskiden Ağlayıp yakardığım günler mutlu geliyor artık bana. Şimdi ise kalemime sarılmış mutluluğu arıyorum. Artık bîtap düştüm mutluluğu aramaktan, anmaktan.