Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ben aslında ne yapıyorsam kendime yaptım. Zarar veriyordu ,gitmesin diye göz yumdum .Gözüme bakmıyordu ,yalnızlık korkumdan görmezden geldim . Zehrin tadını aldım göz göre göre yuttum . İnandığım yalanları ,idare ettiğim zamanları ,susturduğum soruları hep hatırlıyorum.
Onsuz yok olacağımdan korktuğum için onun beni yok etmesine göz yumdum . Öyle öğrenmişim .
Kendi boşluğumda kaybolmamak için karşındakinin hapishanesini güvenli zannetmeyi öğrenmişim . Beni sevme ihtimali olanlar gitmesin diye kendimi hiçe saymayı . Onu iyileştiririm zannedip kendimi hasta etmeyi . Öyle öğrenmişim . Ben kimsesiz kalmaktan korktukça onu kahramanım yapmışım . Ben düşmekten korktukça onu kurtarıcım zannetmişim . I duvarlarımı yıktı ama baltayı ben verdim . O kalbimi kırdı ama yolu ben gösterdim . Onun hiç mi suçu yoktu peki ? Olmaz mı 😂 ben onum vicdanının bekçisi değilim . Kendi hikayeminse tek sorumlusuyum .
Ben ne yapıyorsam kendime yaptım .
Anlayınca kendimi affettim . Hemen olmadı tabi . Anlayınca ömrümden bazı ömürler gitti . Affetmek öyle söylendiği kadar kolay olmuyor çünkü .Canın yanmaya devam ederken olmuyor . Senin canını yakanlara nasıl izin verdiğini anlamazsan affetmenin de bir anlamı olmuyor . Kendinle kavganı bitirmeden kimseyle barış sağlanmıyor . Zamanı gelince kendini affetmeyi ,kendini kabul etmeyi ,kendini var etmeyi öğreniyor insan . İşte o zaman affettim diyor kendine.
Ben kendimi affettim
Sen gidebilirsin .