İnsan her şeyi kontrol edemeyeceğini fark edip olana rıza göstermenin lezzetini yakaladığında, yükünü her şeyi en iyi bilene bırakmanın huzurunu tanır.
Kendi sesini duymayan insan, dışarının gürültüsü içinde kaybolur ve o gürültünün hakikat olmadığını da çoğu zaman fark edemez. Kişinin en çok ihmal ettiği şey, durup kendi içine bakabilmektir. Oysa insan, içindeki sesi ancak dingin bir susuşla duyar.