Sonunda yaşadığı her şey için ağlıyordu; acı için, kayıpları, korkusu, öfkesi için, savaş için ve savaşın ona ve hepsine yaşattıkları için, bir daha asla etkisinden kurtulamayacağı kötülüğü öğrendiği için, yaşadığı dehşet için ve hayatta kalmak uğruna yaptıkları için..
İsabelle'in içi o çok iyi bildiği, kemiklerine kadar işleyen hayal kırıklığıyla doluydu. Şu hayatta hiçbir şey öğrenmemiş miydi? İnsanlar bırakıp giderdi, bunu biliyordu..