Ey sevgilim, bilirsin benim ne çektiğimi!
Garip başımın derdi bir yürek taşıyorum.
Anlarsın niçin uzak yerlere baktığımı,
İçinde yaşanmaz bir dünyada yaşıyorum.
"-Sanırım yaşamaya bile üşeniyorsun.
-Öyleyim sanırım.
-Peki özellikle sevmediğin şey ne?
-Her şey. Bu aralıksız koşuşturma, sıradan tutkular, açgözlülükler, birbirinden üstün olma arzusu, dedikoduculuk, insanı baştan aşağı süzmeler..."
Oblomov, İvan Gonçarov
Meğer ben ne kadar boş şeylere ağlamışım; Kalbim hakikat diye bir ihtimale tapmış.
Ne manasız şeylere meğer bel bağlamışım; Meğer benim peşinde koştuklarım serapmış...
Kimsede bulumadım menfaatsız bir yürek; Kadınlar bana yalnız soğuk bir deri verdi. Bir kardeş sevgisini uzattığım her erkek, Çamurladıktan sonra kalbimi geri verdi...
Anladım insanlardan geldiğini kederin;
Uzak, herkesten uzak bir hayat süreceğim. Benim bu inzivama taarruz edenlerin,
Yüzüne hakaretle, kinle tüküreceğim!..